نسیم آورد بوی عطر بهاران

نسیم آورد بوی عطر بهاران

فضا گشته خرّم، چو روی نگاران

سما سرخ‌تر از رخ لاله‌رویان

زمین سبزتر از خطّ گلعذاران

ملک مشک افشاند از عطر گیسو

فلک بر زمین بارد اختر چو باران

ندا می‌دهد مرغ شب لحظه‌لحظه

که روشن شده چشمِ شب‌زنده‌داران

جمال خدا را به بیت ولایت

بیایید یاران! ببینید یاران!

عروس محمّد، علی زاد امشب

ولی خدا را، ولی زاد امشب

ألا ای همه خلق عالم خدا را

خدا خوانده امشب شما را شما را

برآیید از پرده‌ی تیرگی‌ها

ببینید بی‌پرده روی خدا را

در آغوش فلک نجات دو عالم

ببینید روشن چراغ هدا را

ببینید در لیله‌ی پنجِ شعبان

رخِ چارمین حجّت کبریا را

بگردید دور حریم جمالش

ببینید هم مروه را، هم صفا را

امام شهیدان که جان است جان را

گرفته در آغوش، جان جهان را

دل عالمی بسته بر تار مویش

ز شمس الضّحی برده دل، ماه رویش

حیات است مرهون عین الحیاتش

بقا قطره‌ای کوچک از آب جویش

تو گویی که از صبح روز ولادت

دمد وحی صاعد ز نای گلویش

ننوشیده می، ساقیان بهشتی

فتادند مستانه، پای سبویش

نبرده‌ست تنها دل دوستان را

که دشمن بود کشته‌ی خلق و خویش

خصالش محمّد؛ کمالش محمّد

جلالش محمّد؛ جمالش محمّد

سلامٌ علی آل طاها و یاسین

به این خلق و این خوی و این عزّ و تمکین

رخش مصحف فاطمه؛ حُسن، قرآن

پر از قدر و واللّیل و والشّمس و والتّین

درود الهی بر آن خلق نیکو

سلام محمّد بر آن خوی شیرین

نماز از خضوعش به پرواز آید

دعا از نفس‌های او بسته آذین

به سجّاده‌اش آسمان آورد سر

به ذکر دعایش، خدا گوید: آمین