ان‌قدر خستم انگاری اندازه‌ی هزارنفر خستم

ان‌قدر خستم؛ انگاری اندازه‌ی هزارنفر، خستم

منم از ناله و از چشای تر، خستم

بس‌که می‌زنم رووی سینه‌وسر، خستم

ان‌قدر تنهام؛ دیگه وقتی اومدم از اون‌سفر، تنهام

حتّی از کوفه و شام، بیشتر تنهام

وقتی مونده باشم از تو بی‌خبر، تنهام

برای غصّه‌های سینه، مرگ درمونه

داغ یه شیرخوارمون، به حرف آسونه

داغ دل منو فقط حسین می‌دونه

حسین‌جان! به‌جان مادرم

دیگه آب گذشته از سرم

به‌دادم برس برادرم

ان‌قدر سخته؛ اینو من میگم با این دلی ‌که سرسخته

با غریبه‌ها که باشی همسفر، سخته

به دلاشون اشکا باشه بی‌أثر، سخته

ان‌قدر سخته؛ ببینی کبوترو بی‌بال‌وپر، سخته

ببینی برادرو بدون سر، سخته

به عدو بگی لباسشو نبر، سخته

ذبیح ما روو خاک قتلگاه، غارت شد

خیمه‌ی ما به دست یک‌سپاه، غارت شد

هشتادوچار چادر سیاه، غارت شد

من و دست‌‌بسته و طناب

من و گریه‌های بی‌حساب

من و بی‌قراری رباب

ان‌قدر دیدم؛ دخترامونو اسیر و خون‌جگر، دیدم

دفن یه سه‌ساله‌رو دم سحر، دیدم

هردفه به نیزه ‌گفت منم ببر، دیدم

ان‌قدر خستم؛ مثه حال خیمه‌های شعله‌ور، خستم

مثه اون‌همه اسیر بی‌سپر، خستم

مثه قصّه‌ی رقیّه و پدر، خستم

با هرنفس توو اون‌همه عذاب، مردم من

با تازیونه‌خوردن رباب، مردم من

پیش سرت توو مجلس شراب، مردم من