دارم این ترانه بر لب

دارم این ترانه بر لب؛ دست آفرینش امشب

می‌کنه هنرنمایی

چشم من شبیه چشمه؛ یار اومد به صد کرشمه

با لطافت خدایی

آروم و قرارم تا اباالفضله؛ سرو کارم با اباالفضله

نوشته‌ی روی مزارم، یا اباالفضله

من و هوای میخونه؛ لبا رو لب پیمونه

خرابم از این عاشقی؛ من دیوونه‌ی دیوونه

خوش‌به‌حال اون‌که میون می‌خونه بمیره

مست مست مست مستم؛ یکی زیر بغلمو بگیره

یاس و لاله گرم لبخند بر جمال یار دلبر

به! چه بزم با صفایی

کاشف الکروب ارباب، روی سینه‌ی علی خواب

رفته با چه خنده‌هایی

گهواره‌ی خوابش، آغوش مادر

لایی لاییش، نفس خواهر

علی دیگر اومده برای حیدر

یه نگاه این مه‌جبین، مدار و قرار زمین

یه عالمی پای سفره‌ی پسرک امّ‌البنین

از عطای اون‌که به شاه کربلا، ارباب با وفا، دلبر دلبرا، سرور سرورا، وزیره

مست مست مست مستم، یکی زیر بغلمو بگیره

یار و این‌همه سعادت از ولایت و سیادت

تا رشادت و شهادت

خیلی پیش حق، عزیزه؛ آسمون بهم می‌ریزه

وقتی می‌کنه عبادت

معتکفم امشب سر راه تو؛ با خیال روی ماه تو

گدایی می‌کنم برای یه نگاه تو

هرکی تورو لایق میشه، شبیه شقایق میشه

تووی سحری، نور تو می‌بینه و عاشق میشه

امشب انگاری همه‌چی لطیفه مثل حریره

مست مست مست مستم، یکی زیر بغلمو بگیره