سحر آمد؛ کبوتریم همه

سحر آمد؛ کبوتریم همه

اکثراً ناز می‌خریم همه

عاشقی گرچه دردسر دارد

در پی دادن سریم همه

به گریبان ما نگاه مکن

جامه از شوق می‌دریم همه

به پدرمادر تو، مدیونیم

رعیت هستیم؛ نوکریم همه

کُنه الله اکبرید شما

ما گدایان اکبریم همه

بردن نام تو، طرب دارد

گر نمیرد کسی، عجب دارد

سَلَّم الله لطف دستانت

کَثَّر الله لقمه‌ی نانت

عوضم کرد گوشه‌ی چشمت

طَیِّب الله بر دوچشمانت

من و غیر از شما، مَعاذَ الله

قَدَّسَ الله عشق سوزانت

هرچه می‌خواستم، دوچندان داد

نَوَّرَ الله بیت احسانت

بس‌که ممْسوس ذات، جلوه شدی

قُل هو الله شده غزل‌خوانت

حضرت مرتبط بذاتُ الله

اَشهد اَنّک صِراطُ الله

و فَدَیْناه، جُرعه‌نوشِ دمت

و اِذا الشّمس می‌دهد قَسَمت

ما به إِنَّ اصْطَفا گرفتاریم

مصطفی هم به اَبروانِ خمت

بی‌جهت نیست جلوه‌ی حسنیت

مجتبایی‌‌است سفره‌ی کرمت

خوش‌أذان حسین! واله شد

مأذنه، زیر سایه‌ی علمت

ما عَرَفناکَ حَقَّ مَعرِفَتِک

هرچه گوییم باز هست کمت

ای ورا از سخن! علی‌اکبر

همه‌ی پنج‌تن! علی‌اکبر

در نگاهت، شراب ریخته‌اند

جذبه‌ی مستجاب ریخته‌اند

دور میخانه‌ی لبت چقدر

مست خانه‌خراب ریخته‌اند

خون ما را به پای خوب کسی

بی‌سوال و جواب ریخته‌اند

زیر سجّاده‌ی نمازشب

تو زبرجدِّ ناب ریخته‌اند

کیست غیر از تو، این‌همه حیدر؟!

در رگت، بوتراب ریخته‌اند

خنده‌های تو می‌شود زهرا

ای جلالت، تمام‌قد زهرا

کوثر، آواره‌ی تو، زمزم هم