دلم در طواف گلدسته های بانوی عشق و عفافه

دلم در طوافِ گلدسته‌های بانوی عشق و عفافه

به پای عقیده، عباسشو بده نخ معجر نمیده

سلام زینبا، گل کرده اسمت هر نفس رو لبا

شامو ویرون کردی که گفت جبرئیل مرحبا

مَلیکه صفاتی، مَلَک پاسبانی

که ذکرِ مدامِ امام زمانی

پناهی به عالم امامی به رتبه

یزیدو زمین زدی با شمشیر خطبه

یا بنتُ الهدی

تماماً وقاری، الحق که وارثِ خلفِ ذوالفقاری

کی گفته اسیری، با دست بسته هم به دو عالم امیری

سلام عالمه، کوفه از اسمت شد پر از واهمه

با هیبت رفتی منبرو زنده شد فاطمه

به تیغ کلامت به پا شد قیامَت

شدی تا همیشه نماد برائت

به دست قنوتت حسینم دخیله

چقدر لایقی برای اسم عقیله

یا بنتُ الهدی