شب بود و از خونگریه‌هایش ماه میسوخت

شب بود و از خون‌گریه‌هایش ماه می‌سوخت

عکس علی در چاه بود و چاه می‌سوخت

تنهاست دارد می‌کشد آب، آب نه اشک

تا پیش زهرا آب هم در راه می‌سوخت

از بس‌که آتش داشت در سینه عرق داشت

می‌خواست تا آهی کشد که آه می‌سوخت

تنها خیالی را میانِ خانه می‌شست

طوری که پیش او رسول‌الله می‌سوخت