فلسفه داشتن‌ها

گاهی اوقات فلسفه داشتن‌ها، دارایی‌های انسان را دچار تحول می‌کند. اینکه من چیزی را دارم یعنی چه و فلسفه‌اش چیست؟ گاهی به ظاهر یک اتفاق می‌افتد اما سرنوشت ساز است. به طور کلی هر فعلی که با دارا بودن و داشتن تمام می‌شود، فلسفه‌اش در زندگی انسان چیست؟ برای بعضی از افراد، آنچه که داشتن را منطقی می‌کند و مقبول می‌سازد، رنج نداشتن است. کسی که دلیل داشتنش رنج نداشتن باشد دارایی‌هایش خیلی رنگی می شود و به آنها دل بسته و دلباخته می‌شود. در اینجا از دست دادن و فقدان دارایی‌ها خیلی دشوار می‌شود و موجب آسیب می‌شود. اما ما نباید در این تله بیفتیم و داشته‌ها را با نداشته‌ها مقایسه کنیم. یک انسان که به طور موقت در جایی هست، داشته‌هایش را با رفتن مقایسه می‌کند نه با نداشتن. ما به عنوان یک انسان بهطور موقت در این دنیا هستیم و مرگ یک رفتن است. پس مقایسه داشتن معنا ندارد. یک فلسفه درست داشتن آن است که رفتن را توجیه کند. تجربه بدیهی هر آنچه که روی زمین است مرگ است. پس دیگر نباید برای نداشته‌ها غمگین شویم. برای کسی که رفتن را پذیرفته باشد و مسافر باشد امید به رفتن، بشارت است. دنیا فانی است و ماندنی در کار نیست. مرگ پر نشاط‌ترین مفهوم دینی است و این بستگی به دیدگاه هر فرد نسبت به مفهوم مرگ دارد. مرگ مانند رهایی و آزادی از قفس دنیاست.