دینداری در دوره غیبت

شرایط به انسان مصونیت نمی‌دهد و انسان می‌تواند در یک شرایط مطلوب، بدترین عکس العمل‌ها را نشان بدهد و یا برعکس در بدترین شرایط بهترین عکس‌العمل‌ها را نشان بدهد. انسان محکوم به شرایط نیست. خداوند متعال وقتی که انسان را مختار آفرید برای همین در هیچ شرایط خاصی او محکوم به یک شرایط خاص نمی‌شود. هر دو عصیان اول خلقت، در بهترین شرایط صورت گرفته است. عصیان اول از ابلیس سر زد که همنشین ملائک بود و در چنین شرایط خوبی عصیان کرد. پس اگر عالم را بهشتی کنی و همنشینان آدم را ملک کنی، باز هم انسان قدرت عصیان دارد. شرایط عصمت آور نیست، ولی آنچه که باعث می‌شود جلوی عصیان آدمی گرفته شود قدرت درونی است. لذا ما آنگونه که در روایات نگاه کنیم می‌بینیم که یک دوره از بشریت است که معصومین علیهم السلام زبان به مدح دینداری آنها باز کرده‌اند و آن عصر غیبت و عصر ظهور است. خاصیت دینداری در آخرالزمان این است که کسانی که دینداری صحیح می‌کنند عزیز می‌شوند. در روایت داریم هر کسی در دوره غیبت، ثبوت در ولایت ما داشته باشد، مانند شهدای بدر و احد است. دینداری در آخرالزمان خیلی ارزشمند است. چون ویژگی این نوع دینداری این است که هرچه پیش می‌رویم بسته به شرایط و قدرت درونی انسان‌هاست. در این دوران با کمترین امکانات و شرایط غیبت امام حفظ دین و دینداری خیلی با ارزش است. نور و تاریکی دشمن هم نیستند، تاریکی‌های زندگی زمینه درخشش نور هستند. لذا شرایط منطقه و شرایط جبهه حق خودش یک بشارت است برای نور. در ظلمات است که نورها می‌درخشند.