گنه کارم ولی امیدها دارم

گنهکارم ولی امیدها دارم عطایت را

تهیدستم به من هم می دهی آب و غذایم را

خدای دستگیر من زمین خوردم بلندم کن

ترهم می کنی این بنده ی بی دست و پایت را

گمانم بوی الرحمن شعبان است می آید

نکردم درک حتی لحظه ای دارالشفایت را

لباس نو ندارم تا به مهمانی بیایم من

عنایت کن عنایت کن عطا کن جامه ی تقوا گدایت را