وای بر آن که سحر دست به دامان تو نیست

وای! بر آنکه سحر، دست به دامان تو نیست

در دلم هیچ غمی جز غم هجران تو نیست

هرکسی بر سر این سفره ی تو با ادب است

گرچه همچون من قحطی زده مهمان تو نیست

بدترین بنده منم، بنده ی شرمنده منم

صحبتی خوب تر از صحبت غفران تو نیست

دل وامانده ی من را بِشِکن، سنگ شده

هیچکس همسخنِ عبد پشیمان تو نیست