شب بود ماه بود و فلک پر ستاره بود

شب بود ماه بود و فلک پر ستاره بود

چشم فلک به سمت زمین در نظاره بود

میکوفت باد بر در و دیوار خویش را

گیسوکنان چو مریم و حوا و ساره بود

آن شب فرشتگان خدا هم گریستند

بر کوثری که خوبی او بی‌شماره بود

آن شب خبر رسید که در خواب ناز رفت

چشمی ک نیم خواب ز رنجی هماره بود