مادر که میرود همه خانه بی‌کس است

مادر که میرود همه خانه بی‌کس است

مادر که هست خنده از اینجا گذر کند

باشد مریض هم شده باشد به خانه‌اش

کافیست در نماز که جادر به سر کند

او هست نان تازه و گرمی خانه هست

کافی است در قنوت دعایی اگر کند

من روضه‌خوان خویشم و دیدی که روزگار

آتش نکرد آنچه که غم با جگر کند