رو به راه نشد

رو به راه نشد

یه جور از پا افتاد که پا نشد

از اون روز چشماش دیگه وا نشد

وای وای وای

مادرم نشست

یه جوری زد که با یه ضربه دست

باهم دوتا گوشواره هاش شکست

آه آه آه

تو راه برگشت به خونه

دیدم چشماش رنگ خون

باگریه میگفت که این راز

عزیزم پیشت بمونه

کاش میشد چادر خاک آلود و

که زیر پا ها بود و

علی نبینه

کاش میشد

زخم روی ابروم و

کبودی های روم و

غم روی غم

توی قلبم آشوب عالم

که هر روزم صد تا محرم

آه آه آه