گل خوش رنگ و بوی من

گل خوش رنگ و بوی من حسین است

بهشت آرزوی من حسین است

مزن دم پیش من از لاله رویان

که یار لاله رویِ من حسین است

من آن مدّاح مست و سینه چاکم

که ممدوحِ نکویِ من حسین است

همه درگفتگوی این و آنند

ولیکن گفتگوی من حسین است

سخن بی پرده می‌گویم ز مستی

می و جام و سبوی من حسین است

چو مرغ حق که از حق می‌زند دم

طنینِ های و هوی من حسین است

از آن بر تربتش سایَم جبین را

که عزّ و آبرویِ من حسین است

همه بودند سرخوش و سرمست

ساربان بود از همه خوشتر

منتظر بود تا که شب بشود

فکر انگشت بود و انگشتر

سر فرصت همه پیاده شدند

صید افتاده بود در دل دامی

غارت پیکرش که پایان یافت

آمدند عدّه‌ای سوار نظام