سوره‌ی فجر

وَٱلۡفَجۡرِ ﴿١﴾

به سپیده دم سوگند،

وَلَيَالٍ عَشۡرࣲ‏ ﴿٢﴾

و به شبهای دهگانه،

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ﴿٣﴾

و به زوج و فرد،

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ﴿٤﴾

و به شب، هنگامی که (به سوی روشنایی روز) حرکت می‌کند سوگند (که پروردگارت در کمین ظالمان است)

هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمࣱ لِّذِي حِجۡرٍ ﴿٥﴾

آیا در آنچه گفته شد، سوگند مهمّی برای صاحبان خرد نیست؟

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿٦﴾

آیا ندیدی پروردگارت با قوم «عاد» چه کرد؟

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ﴿٧﴾

و با آن شهر «اِرَم» باعظمت،

ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ﴿٨﴾

همان شهری که مانندش در شهرها آفریده نشده بود

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ﴿٩﴾

و قوم «ثمود» که صخره‌های عظیم را از (کنار) درّه می‌بریدند (و از آن خانه و کاخ می‌ساختند)

وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ﴿١٠﴾

و فرعونی که قدرتمند و شکنجه‌گر بود،

ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ﴿١١﴾

همان اقوامی که در شهرها طغیان کردند،

فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ﴿١٢﴾

و فساد فراوان در آنها به بار آوردند؛

فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ﴿١٣﴾

به همین سبب خداوند تازیانه عذاب را بر آنان فرو ریخت

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ﴿١٤﴾

به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ﴿١٥﴾

امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام می‌کند و نعمت می‌بخشد (مغرور می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ﴿١٦﴾

و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ می‌گیرد (مأیوس می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»

كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ﴿١٧﴾

چنان نیست که شما می‌پندارید؛ شما یتیمان را گرامی نمی‌دارید،

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ﴿١٨﴾

و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌کنید،

وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰ ا لَّمࣰّ ا ﴿١٩﴾

و میراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع کرده می‌خورید،

وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّ ا جَمࣰّ ا ﴿٢٠﴾

و مال و ثروت را بسیار دوست دارید (و بخاطر آن گناهان زیادی مرتکب می‌شوید)

كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّ ا دَكࣰّ ا ﴿٢١﴾

چنان نیست که آنها می‌پندارند! در آن هنگام که زمین سخت در هم کوبیده شود،

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّ ا صَفࣰّ ا ﴿٢٢﴾

و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند،

وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذࣲ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٢٣﴾

و در آن روز جهنم را حاضر می‌کنند؛ (آری) در آن روز انسان متذکّر می‌شود؛ امّا این تذکّر چه سودی برای او دارد؟

يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ﴿٢٤﴾

می‌گوید: «ای کاش برای (این) زندگیم چیزی از پیش فرستاده بودم!»

فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ‏ ﴿٢٥﴾

در آن روز هیچ کس همانند او [= خدا] عذاب نمی‌کند،

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ‏ ﴿٢٦﴾

و هیچ کس همچون او کسی را به بند نمی‌کشد

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾

تو ای روح آرام‌یافته

ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ‏ ﴿٢٨﴾

به سوی پروردگارت بازگرد در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است،

فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ﴿٢٩﴾

پس در سلک بندگانم درآی،

وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ﴿٣٠﴾

و در بهشتم وارد شو