سوره‌ی بلد

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿١﴾

قسم به این شهر مقدّس [= مکّه‌]،

وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ﴿٢﴾

شهری که تو در آن ساکنی،

وَوَالِدࣲ وَمَا وَلَدَ ﴿٣﴾

و قسم به پدر و فرزندش [= ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح‌]،

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ ﴿٤﴾

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست)

أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدࣱ‏ ﴿٥﴾

آیا او گمان می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند بر او دست یابد؟

يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالࣰ ا لُّبَدًا ﴿٦﴾

می‌گوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کرده‌ام!»

أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿٧﴾

آیا (انسان) گمان می‌کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟

أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ ﴿٨﴾

آیا برای او دو چشم قرار ندادیم،

وَلِسَانࣰ ا وَشَفَتَيۡنِ ﴿٩﴾

و یک زبان و دو لب؟

وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ ﴿١٠﴾

و او را به راه خیر و شرّ هدایت کردیم

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ﴿١١﴾

ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ ﴿١٢﴾

و تو نمی‌دانی آن گردنه چیست

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿١٣﴾

آزادکردن برده‌ای،

أَوۡ إِطۡعَٰمࣱ فِي يَوۡمࣲ ذِي مَسۡغَبَةࣲ‏ ﴿١٤﴾

یا غذا دادن در روز گرسنگی

يَتِيمࣰ ا ذَا مَقۡرَبَةٍ ﴿١٥﴾

یتیمی از خویشاوندان،

أَوۡ مِسۡكِينࣰ ا ذَا مَتۡرَبَةࣲ‏ ﴿١٦﴾

یا مستمندی خاک‌نشین را،

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ ﴿١٧﴾

سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می‌کنند

أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ﴿١٨﴾

آنها «اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان می‌دهند)

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ﴿١٩﴾

و کسانی که آیات ما را انکار کرده‌اند افرادی شومند (که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می‌شود)

عَلَيۡهِمۡ نَارࣱ مُّؤۡصَدَةُۢ ﴿٢٠﴾

بر آنها آتشی است فروبسته (که راه فراری از آن نیست)