به نام نامی دلدار حضرت دادار

به نام نامی دلدار حضرت دادار

به نام نامی بانوی عصمت و ایثار

به نام نامی دخت عزیز پیغمبر

به نام نامی محبوب حضرت حیدر

همان کسی‌که خدایش بود ثناگویش

همان کسی‌که ملک بود خادم کویش

همان که برد دل از ربّ حیّ دادارش

همان که فاتح خیبر بود گرفتارش

همان که عرش خداوند آستانش بود

همان که هرچه بگوییم در توانش بود

همان که حوریه‌ای در تبار انسان‌هاست

همان که زاده‌ی انسان، ولی خود حوراست

همان که خادمه‌ی اندرونی‌اش، هاجر

همان که مختصری از مناقبش، کوثر

که بود او که به جاهش خدا سلام کند

که بود او که به پایش، نبی قیام کند

عزیز حضرت خاتم که بود؟! زهرا بود

دلیل خلقت عالم که بود؟! زهرا بود

دمید صبح ظهورش، وزید اقبالش

رسید وقت شریف نزول اجلالش

به پای دخت خدیجه، همه قیام کنید

به فاطمه، به عزیز خدا، سلام کنید

چه خلقتی! چه کمالی! چه نور در نوری

چه واژگان ملیحی! چه شعرِ پرشوری

همان که قبل‌تر از خلق، ردّ پایش بود

همان که همدم تنهایی‌اش، خدایش بود

کمیت قافیه لنگ است در کراماتش

و دست مرثیه، تنگ است در مقاماتش

رضای حضرت حق در رضایت او بود

مسیر خلق جهان در هدایت او بود

اگر نبود، کمال بشر، کمال نداشت

کسی برای زمین آمدن، مجال نداشت

جهان و خلق جهان زیر دین منّت اوست

شروع نیّت خلقت، طلوع طلعت اوست

به جسم دین خدا، جان که بود؟! زهرا بود

امام کلّ امامان، که بود؟! زهرا بود

زبان‌ گرفته قلم تا بگوید از یک زن

توان گرفته قلم تا بگوید از یک زن

همان که سرور زن‌های کلّ عالم، اوست

همان که معنی والای اسم اعظم، اوست

کسی نبود؛ خدا بود و نور، جریان داشت

علی همیشه به این زن، چقدر ایمان داشت