شبی رسیده ز ره شب نگو بگو سالی

شبی رسیده زِ رَه، شب نگو، بگو سالی

ببین زِ خواجه‌یِ رِندان گرفته‌ام فالی

نمازِ شامِ غریبان به گریه آغازم

به مویه‌هایِ غریبانه قصه پردازم

سلام کوهِ غم و کوهِ صبر و کوهِ بلا

سلام حنجره‌یِ بی‌بدیلِ کرب و بلا

تو با مرامِ حسینی میانِ کوفه و شام

بنایِ ظلم فرو ریختی به تیغِ کلام

بگو به ما که به گوشَت مگر چه خواند حسین

بگو، مگر زِ لبانش چه دُر فِشاند حسین

بگو که گفت: من این راه را به سر رفتم

به پای‌بوسیِ این راهِ پر خطر رفتم

تو هم به پای بیا، ما نگاهمان که یکی‌ست

مراممان که یکی، رسم و راهمان که یکی‌ست

بگو که گفت: هَلا نورِ چشمِ من زینب

بخوان به نامِ گلِ سرخ در صحاریِ شب

بخوان که دود شود دودمانِ دشمنِ تو

بنایِ جور فرو ریزد زِ خطبه خواندنِ تو

نبینمت که اسیرِ حرامیان باشی

اسیرِ فتنه و نیرنگِ شامیان باشی

که در عشیره‌یِ ما عشق، ارثِ اجدادی‌ست

اسارت است که سنگِ بنایِ آزادی‌ست

سلامِ ما به اسارت، سلامِ ما به دمشق

سلامِ ما به پیام‌آورِ قبیله‌یِ عشق