چه کربلاست که از هجر او دلم خون شد

چه کربلاست که از هجر او دلم خون شد

دو دیده‌ام زِ سِرِشک مَلال جیحون شد

کجا زِ آتش دوزخ کند هراس دَمی

به دشت کربُبلا پیکری که مدفون شد

چو عمر بگذرد از ماتمی روَد از یاد

غم حسین به هر سال در دل افزون شد

چرا فرات نخشکید، آن زمان که حسین

قدم گذاشت، لب خشک و تشنه بیرون شد

پس از شهادت اکبر، به مادرش لیلا

چنان گذشت فراق پسر که مجنون شد