در لطف و عنایت اش باز است

من طبیبی سراغ دارم که، پول دارو دوا نمی‎خواهد

در ازای شفا از این مردم، جز دلی مبتلا نمی‎خواهد

هر که دل را دخیل او سازد ، کاسه بر دیگران نمی‎یازد

با چنین خُم کسی گشایش از دیگ مهمانسرا نمی‎خواهد

بی پناه و غریب هم باشی، درِ لطف و عنایت‎اش باز است

احتیاجی به وقت قبلی نیست؛ واسطه، آشنا، نمی‎خواهد

چه نمک دارد این لب گندم که کبوتر به سجده می‎بوسد؟

هر که طوقی او شود قفسی جز ضریح از رضا نمی‎خواهد

آفتابی چنانکه می‎دانی، در پس سیم و زر نمی‎گنجد

بین این گیر و دار بی سقفی، گنبدی از طلا نمی‎خواهد

چیست در این زمین که فوّاره، نیمه‌ی راه آسمان برگشت؟

آب هم چون کبوتر اوجش را جز در این خاک پا نمی‎خواهد

دوش در دوش آب و آیینه زائر ساحت زلالش باش

کعبه ی مستی و تهیدستی ، سعی را بی صفا نمی‎خواهد