نه خدا توانمش گفت، نه بشر توانمش خواند

علی علی علی نه خدا توانمش گفت نه بشر توانمش خواند متحیرم ‌که نامم شه ملک لا فتا را برو ای گدای مسکین در خانه علی زن که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را