به خاک پای خودت التفات داری تو

به خاک پای خودت التفات داری تو

مرا به حال خودم وا نمی‌گذاری تو

خودم به کار وصالم گره می‌اندازم

ولی به فکر گره وا شدن ز کاری تو

تمام ثروت سائل جز التماس که نیست

عطا کنی، نکنی، صاحب اختیاری تو

کویر خشکم و تو مهربان‌تر از باران

همیشه وقت سحر بر سَرَم بباری تو

نشسته برف زمستانِ عُمر بر مویَم

دلم خوش است که می‌آیی و بهاری تو

هنوز دیده به راهت نشسته شاه نجف

شکوهِ غیرتِ زخمیِ ذوالفقاری تو

هنوز مادرت از درد ناله دارد، تا

برای زخم تنش مرهمی بیاری تو

به یاد سینه‌ی مسمار خورده‌ی مادر

شبانه روز پریشان و بی‌قراری تو

زمان روضه گرفتن میانِ خیمه‌ی خویش

دو یادگار به دامان خود گذاری تو

لباس غارتی و خاکِ چادرِخاکی

برای گریه بهانه زیاد داری تو

به یاد چادر پامال و‌ پیکر عریان

به یاد چکمه و آن نعل ده سواری تو

زمان روضه همیشه حسین‌ها را تا

هزار و نهصد و پنجاه می‌شماری تو

سلام بر بدن بی‌سری که عریان شد

به دست شمر همه موی او پریشان شد