دردا که گشت با من بیگانه یار جانی

دردا که گشته با من بیگانه یار جانی با دست خود مرا کشت لب تشنه در جوانی من از نفس فتادم بر خاک رخ نهادم او می زند به مرگم لبخند شادمانی ای بلبلان بنالید ای لاله ها بریزید شد باغباد دل را گلزار جان خزانی غم ها به دل نهفتم دردم به کس نگفتم بر دم به گور باخود صد غصه نهانی