زمین گریه زمان گریه

زمین گریه زمان گریه، تمام چشم‌ها گریه

صدای مادرم می‌آید از سجاده با گریه

چرا عجل وفاتی از قنوتش می‌چکد این‌بار

چرا پس با صدای قطعه قطعه پس چرا گریه

چرا این‌دفعه جای جار ثم الدار دستانش

به روی چادرش می‌بارد از هر ربنا گریه

دل معصوم وقتی بشکند کون و مکان بغض است

که ماهی بین دریا و کبوتر در هوا گریه

صدایی از در و همسایه می‌آید که یا حیدر بگو

که فاطمه یا شب شود یا روز را گریه

پدر یک بیت الاحزان از کبود دردهایش ساخت

و کار ما در آن‌جا روز و شب شد یک صدا گریه

جلال او، جمال او صفاتی از خدا دارد

و با هر قطره اشک مادرم دارد خدا گریه

میان کوچه‌ این ایام بی انصافی محض است

که خنده سهم قنفذ باشداما سهم من گریه

اشک مادرم از قصه‌های غربت باباست

فراوان ریخت از این دردهای آشنا گریه

علی را کار طوفانی زهرا، خانه برگرداند

شبیه رعد می‌غرید و مثل ابرها گریه