گرچه با اجبار

گرچه با اجبار عصیان اختیارم را گرفت

گریه های بی اراده چشم تارم را گرفت

من که خیلی از محبت های او شرمنده ام

از کریمی که خودش دنبال کارم را گرفت

با گناهان گرچه عمری روزگارم شد سیاه

نیمه شب دوده های روزگارم را گرفت

من توقع داشتم در میزنم ردم کند

جای دعوا کردن من کوله بارم را گرفتت