تنها و بی‌پناه چهل نفر یک زن پا به ماه_علی مومنی

تنها و بی‌پناه چهل نفر یک زن پا به ماه

بی‌هوا یه ضربه یه لگد

کوچه رو واسش کرد قتلگاه

شد آتش شعله‌ور

فرو رفت تو سینه میخ در

تو این شلوغی صدا میزد

فضه بیا شدم بی‌پسر

میون کوچه‌ها به خاک و خون نشست

یه جور زدن که گوشواره‌اش توی گوشش شکست