تو بودی پناه من و تکیه‌گاه سپاهم

اباالفضل اباالفضل تو بودی پناه من و تکیه‌گاه سپاهم کنار تنت مات و مبهوتم و غرق آهم واویلا اباالفضل اباالفضل بلند شو که چشم انتظار تو خیمه سکینه رقیه‌ام میمیره تو را با همین وضع ببینه واویلا پاشو از رو خاکا علمدار جان من علم رو یه یار بار دیگه بردار جان من به شیرخواره داده رقیه قول آب من و