که فقط سپرده‌ام دل به علی و خاندانش

به زمین نبسته‌ام دل به هوای آسمانش

زده‌ام گره دلم را به پر کبوترانش

شده ام اسیر لطفش شده ام گدای نانش

همه عمر برندارم سر خود از آستانش

که فقط سپرده‌ام دل به علی و خاندانش

به ورای عرش رفته که بسازد آشیانه

لب آسمان هفتم شده غرق در ترانه

ملکی به گرد پایش نفسی رسیده یا نه

به جز از خدا نبوده به خدا در آن میانه

نگران جبرئیلم که شکسته نردبانش

چه کسی دوباره نان را به فقیر می‌رساند؟

جریان چشمه ها را به کویر می‌رساند؟

خبر جناب خم را به غدیر می‌رساند؟

چه کسی سلام ما را به امیر می‌رساند؟

خبر شکسته جامی که به لب رسیده جانش

به جنون کشانده ساقی دل مبتلای ما را

متحیرم چه نامم بشر خدانما را

بگذار تا بخوانم نغماتی آشنا را

علی ای همای رحمت! تو چه آیتی خدا را؟

که قبیله ی قلم ها شده قاصر از بیانش

شده لطف بی دریغش همه عمر شامل من

به خدا نشسته یادش همه شب مقابل من

احدی خبر ندارد که چه کرده با دل من

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست بنما سر سفره میهمانش

غمی از خزان نباشد که بهارمان می‌آید

شبی از مسیر دریا به دیارمان می‌آید

دم احتضار بی شک به کنارمان می‌آید

دو جهان بدون حیدر به چه کارمان می‌آید؟

نمی از فضیلتش را بشنو ز دشمنانش

خبر صحیح مسلم شده صادر از بخاری

که علی ست اصل ثابت، که علی ست فیض جاری

که علی ست جان احمد، که علی ست نور باری

که علی ست خشم ایزد که به تیغ ذوالفقاری

زده ریشه ی ستم را به دو دست پر توانش

نشنیده اند آیا که خدای حی سرمد

شب و روز می فرستد صلوات بر محمد

و به این دلیل روشن که علی ست جان احمد

رسد آدمی به جایی که به جز علی نبیند

بنگر که تا چه حد است مکان لامکانش