اونی که سایه‌ی سرمه مادر اباالفضله

اونی که سایه سرمه، مادر اباالفضله

اونی که مثل مادرمه ، مادر اباالفضله

عقیله ای که بی حرمه ، مادر اباالفضله

تو بقیع با دستای پینه بسته

صبح تا شب سر تربتی نشسته

گریه می کنه، ناله می کنه، زجه می زنه وای

هی میگه حسینم کی روی تو راه آب و بسته

لحظه لحظه من غرق شور و شینم

تا ابد به عشقش به زیر دینم