چو بشنوی سخن اهل دل

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست سخن شناس نه‌ای جان من خطا این جاست در اندرون من خسته دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست مرا به کار جهان هرگز التفات نبود رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من خمار صدشبه دارم شرابخانه کجاست از آن به دیر مغانم عزیز