هر که دیدار من سوخته جان می آید

هر که دیدار من سوخته‌جان می‌آید یار من نیست، پی لقمۀ نان می‌آید بین این مردم بد، گریه رفیق خوبی‌ست بهر دلداری من اشک روان می‌آید این‌همه خوبی‌شان کردم و راضی نشدند همه انگار که از من بدشان می‌آید بین هر جمعیت از دور مشخص هستم حسن آن است که با قد کمان می‌آید مادرت را وسط کوچه دو دستی بزنند در بهار ت