ای بهشت غرب احمد فاطمه مهدی رسولی | متن و دانلود | کاروانبا نوای مهدی رسولی
نمایش متن کامل
ای بهشت قرب احمد فاطمه
لیله القدر محمد فاطمه
ای خدا مشتاق یا رب یا ربت
ای سلام انبیا بر زینبت
عالم خاکی محیط غربتت
آفرینش گشته گم در تربتت
کاروان دل روان در کوی تو
قبلة جان محمد روی تو
عصمت حق کوثر پیغمبری
بلکه زهرای محمد پروری
مشعل شب های احیای علی
نقش لبخندت مسیحای علی
خانة کوچک پناه عالمت
عمر خلقت یک دم از عمر کمت
عمر تو بالاتر از ارض و سماست
هیجده سالت اگر خوانم خطاست
گرچه در این گردش لیل ونهار
زیستی با خاکیان هجده بهار
اولین نور آخرین روشنگری
هم ازل را هم ابد را مادری
خلق عالم سائل و روزی خورت
لیف خرما وصله های چادرت
ای سه شب بی قوت و از قوت تو سیر
هم یتیم و هم فقیر و هم اسیر
وحی بی ایثار تو کامل نشد
هل اتی بی نام تو نازل نشد
آن که خاک مقدمش جان همه
گفت جان من فدای فاطمه
ای که در تصویر انسان زیستی
کیستی تو کیستی تو کیستی
فوق هر تعریف و هر تفسیر هم
پاکتر از آیه تطهیر هم
ای سجود آورده بر پای تو سر
ای خدا هم از نمازت مفتخر
مرتضی را محو صحبت کرده ای
غرق در دریای حیرت کرده ای
مدح تو کی با سخن کامل شود
وحی باید بر قلم نازل شود
آفرینش مانده حیرانت بسی
به که نشناسد مقامت را کسی
بیم دارم هر که بشناسد تو را
در مقام بندگی خواند خدا
ای دو عالم قبضه ای در مشت تو
وی زمام خلق در انگشت تو
انبیا را رهبری کن فاطمه
اولیا را مادری کن فاطمه
خاک را فیض تو آدم می کند
فضه ات اعجاز مریم می کند
اپلیکیشن کاروانکاروان، همیشه همراه شما
مداحیها، نماهنگها و کتابهای صوتی را هر جا که هستید گوش کنید.
پخش آفلاینبدون تبلیغکیفیت بالا
با یک نذر کوچک، سفرهای بزرگ پهن میشود
در نذرها و سفرههای اهلبیت شریک شوید.
آنچه هست و نیست فیض عام توست
خوش ترین ذکر امامان نام توست
خلق عالم بر درت استاده اند
انبیا در محضرت استاده اند
ای گدا با کوه غم خرسند تو
قاتلت هم نیست نومید از درت
دامنت تا صبح محشر کوثر است
عیسی از لطف تو صاحب دم شده
مصطفی یک دست را بوسید و بس
آن هم ای دست خدا دست تو بود
ای بر آن لب ها و دست تو درود
"خاک، مشتاق سجود فضّه ات"
تا ابد بادا سلام از داورت
مرغ جان را آشیان در بام تو
ای خدا را کلک قدرت در کفت
نام ما را ثبت کن در مصحفت
"عقل کل، از کل هستی شد جدا"
تا چهل شب کرد خلوت با خدا
این چهل شب در سرش شور تو بود
بهر استقبال از نور تو بود
چون تو ذات کبریا گوهر نداشت
هدیه شد بر شخص ختم المرسلین
تا به شکر این گوهر گوید سپاس
دید قدر این گوهر را در زمین
جز علی کفوی بر این گوهر ندید
مشتری زین مشتری بهتر ندید
"تو، رسول الله، شویت بوالحسن"
هر سه یک جانید با هم در سه تن
پس توئی ای عرش حق را قائمه
بر تو چون ذات خدا همتا نبود
کیست تا گوید سخن در شأن تو
مسجد الاقصای دل پروانه ات
گوی سبقت برده اند از خاکیان
خانه ای دیوار و سقف آن ز گل
در حیاتش یک جهان جان ریخته
سر زده در آن دو خورشید و دو ماه
مطبخش را روفتند از زلف حور
"وز تنورش می رود بر عرش، نور"
عالمی پروانه و این خانه شمع
دل در این کاشانه تسکین یافته
هل اتی زین خانه آزین یافته
چون زمین را زادگاهت ساختند
از چه رو ای برتر از افلاکیان
تیرگی را نسبتی با نور نیست
ما ز تو اما تو از ما نیستی
هوش و عقل و بینشم رفته زدست
بیم از آن دارم شوم زهراپرست
چون ببیند چشم احساسم تو را
با کدامین عقل بشناسم تو را
بشکن از مرغ عروجم بال و پر
تا نگیرم اوج از این بیشتر
باید این جا لال و کور و کر شوم
ورنه یا دیوانه یا کافر شوم
گرچه عمری در پناهت زیستیم
آن که بشناسد تو را ما نیستیم
باید این جا لب فرو بست از بیان
روز محشر قدر تو گردد عیان
شمع جمع اهل محشر چِهر تواست
مُهر هر پرونده مُهر مِهر توست
جز تولّای تو دست آویز نیست
بی تو رستاخیز رستاخیز نیست
منجی و بخشنده و داور توئی
خشم گردد مِهر با لبخند تو
"شعله های خشم، باغ گل شوند"
آن قدر بخشد که خشنودت کند
محشر از فیض تو گلباران شود
"عفو، مشتاق گنه کاران شود"
اختیار نار و جنّت دست توست
مهر تو روز قیامت هستِ ماست
ریشه های چادرت در دست ماست
روز محشر کار ما با فاطمه است
نقش پیشانی ما یا فاطمه است
بی کسیم و جز تو ما را نیست کس
روز وانفسا تو را داریم و بس
محشر و بازار آن بازار تواست
نام کل خلق در طومار تواست
بر امامان هم امامت می کنی
هر چه گویی ذات بی چون آن کند
گر تو خواهی نار را رضوان کند
این عجب نبود به یک یا فاطمه
بیم دارم با چنان لطف عظیم
قاتلت را هم رهانی از جحیم
بین خلق و نار حائل می شوی
او کند با پیکر بی سر قیام
گوید از هر زخم تن مادر سلام
آن سلام و پاسخش بشنیدنی است
آن گلوی پاره پاره دیدنی است
"باز در محشر، تو محشر می کنی"
گریه بر آن جسم بی سر می کنی
محشر از اشک تو طوفان می شود
چشم ها یکباره گریان می شود
ناگهان آید یم رحمت به جوش
فضّه ات را پای بر چشم ملک
ای که از سر تا قدم پیغمبری
ای محمد از تو دختر سرفراز
ای نماز آورده بر خاک نماز
حمد و تکبیر و دعا دلداده ات
سجده برده سجده بر سجّاده ات
"در نمازت رخ، زشرم حیِّ فرد"
گه سفید و گاه سرخ و گاه زرد
صبح می شد مهر رخسارت سفید
"ظهر از آن نور، سرخی می دمید"
شامگاهان بس که می رفتی زحال
حیف از آن صورت که آخر شد کبود
زهره ای منصوره ای وجه اللهی
"مسلمین، روی کلامم با شماست"
"نسل آینده، پیامم با شماست"
این سخن فرموده پیغمبر است
منکر آن هر که باشد کافر است
گفت زهرا خلق من خوی من است
روح ما بین دو پهلوی من است
مکتب من زنده از این دختر است
نسل من پاینده از این دختر است
جاودان ماند از او آثار من
"ناسپاسان، دخت احمد را زدند"
آنچه بیداد خزان با یاس کرد
درد آن را باغبان احساس کرد
مرد باید پشت در آید نه زن
از چه جای حیدر آمد پشت در
خانه اش محصور دشمن ها شده
بین آن نامرد ها مردی ندید
آن که باشد مرد این سنگر منم
ای مغیره هر چه می خواهی بزن
این در کاشانه این پهلوی من
این غلاف تیغ این بازوی من
"من به جان، زخم علی را می خرم"
گر برآید شعله از کاشانه ام
یا که گردد قتلگاهم خانه ام
گر رود از ضرب سیلی هوش من
گر شوم با کوه آتش رو به رو
"گر رسد در پشت در، جان بر لبم"
یا علیّ و یا علیّ و یاعلیّ
کافران دست خدا را بسته اید؟
بازوی مشکل گشا را بسته اید؟
راستی با شیر حق دشمن شدید؟
هر چه هتک حرمت از حیدر کنید
هر چه بر او ظلم افزون تر کنید
هر چه زان مظلوم گردانید رو
هر چه ماند استخوانش در گلو
گر برد شب ها به نخلستان پناه
ور بگوید راز خود هر شب به چاه
گر بریدش سوی مسجد با طناب
"هر چه آید پیش، زهرا با علیست"
کشته شد در راه حیدر بارها
روز تنهائی به حیدر داد دست
بلکه با جانش نگهبان علیست
گفت باید جان حیدر را گرفت
از امام خویش هم تنها تر است
پای تا سر بغض و خشم و کینه بود
کینه هایش کینة دیرینه بود
بغض حیدر شعله ور در سینه داشت
سنگ بود و جنگ با آئینه داشت
سنگ و آئینه نمی دانم چه شد؟!
آهن و سینه نمی دانم چه شد؟!
آن قدر گویم که در بیت خدا
قل هو الله گشت از قرآن جدا
هم پسر هم مادر آنجا کشته شد
غنچه را با لاله پرپر ساختند
لاله زیر خار و خس افتاده بود
باغبان هم از نفس افتاده بود
"ظلم و طغیان تا قیامت، زاده شد"
این چنین اجر رسالت داده شد
گاه رفت از تاب و گه در تاب شد
لحظه لحظه قطره قطره آب شد
گر چه آتش داشت آهش سرد بود
ناله بود و سوز بود و درد بود
یک جهان غم در دل بشکسته اش
دست و پا می زد ولی آرام بود
"گاه، چشمش بسته بودی گاه باز"
"گاه، خامُش گاه در راز و نیاز"
نیم روزی دیده از هم باز کرد
راز دل را با علی ابراز کرد
کرد با سختی به مولایش نظر
سوخت سر تا پا علی از این سخن
خواست تا جانش برون آید زتن
این قدر بازی مکن با جان من
ورنه پیش از خود علی را می کشی
"هر چه می گوئی حلالم کن، مگو"
بی تو عالم سر به سر غمخانه باد
نه دلم را از فراغت چاک کن
باز زهرا چشم خود را باز کرد
راز دیگر با علی ابراز کرد
کای پسرعم هر چه گویم گوش کن
یا علی امروز چون گردید شام
عمر زهرای تو می گردد تمام
"من که بستم چشم، دست از من بشوی"
شب تنم از زیر پیراهن بشوی
شب مرا تشییع کن تا آن دو تن
داغ محسن تازه گردد در دلم
گر نماز آرد به جسم پاک من
ناله از هر بند بندم سر کنم
شکوه از تو پیش پیغمبر کنم
تا نشان ماند به جا از غربتم
چون به دست خویش با رنج و تعب
پیکرم را دفن کردی نیمه شب
تا صدایت بشنوم قرآن بخوان
"گر چه رفت از دست، یار و یاورت"
"فاطمه، تنها ترین همسنگرت"
او تو را مردانه یاری می کند
مثل زهرا خانه داری می کند
شب که خاموشی و جانت بر لب است
چاه غم های تو قلب زینب است
ای مدینه ای همه سوز و گداز
"ای شب تاریک، صحرای حجاز"
این سکوت این گریة پیوسته چیست؟
این صدای نالة آهسته چیست؟
خشت خشت خانه ای را زمزمه است
نالة یا فاطمه یا فاطمه است
"خانه ای در بسته، نه، در نیم باز"
اهل آن چون شمع در سوز و گداز
دو کبوتر برده سر در بال هم
هر دو گریانند بر احوال هم
کرده بر تن چار ساله بلبلی
در کنار خانه چندین پیرمرد
پای تا سر سوز و اشک و آه و درد
کرده خونین لالة خود را کفن
برده بهر باغبان خونین گلی
شد برون آرام با رنج و ملال
چار تن دارند تابوتی به دوش
دیده گریان سینه سوزان لب خموش
هستی و تاب و توان حیدر است
گوئی آنشب مخفی از چشم همه
آسمان بر اشک او مبهوت بود
جان شیرینش در آن تابوت بود
"نه، بگو تابوت، او را می کشید"
کم کم از دستش زمام صبر رفت
با دو زانو تا کنار قبر رفت
خواست گیرد آن بدن را روی دست
زانویش لرزید باز از پا نشست
گشت با جانان خود گرم نیاز
کای وجودت عرش حق را قائمه
با دو دست خود به گِل بسپارمت
وای بر من مرده ام یا زنده ام
قبر تو یا قبر خود را کنده ام
"آسمان، اشک علی را پاک کن"
این چراغِ چشم خونبار من است
این همان تنهاترین یار من است
صبر کردم تا شکست آئینه ام
ای نفس با جان برآ از سینه ام
"خاک، گِل می شد ز اشک جاری اش"
تا کند دستی ز رحمت یاری اش
ناگهان از آن بهشت بی نشان
کای شکسته بال و پر بلبل بیا
وی به قلبت مانده داغ گل بیا
"باغبانم، هست و بودم را بده"
از چه یاسم این چنین پرپر شده
ای بیابان گِل زاشک جاری ات
آفرین بر این امانت داری ات
باغبان تا یاس پرپر را گرفت
اشک خجلت چشم حیدر را گرفت
فاطمه جان داده و من زنده ام
دردهای خویش را با من نگفت
اینکه بگرفتیش جانان من است
"بلکه هم جان تو، هم جان من است"
غصه ها را در دل صد چاک ریخت
بر تن محبوبه خود خاک ریخت
رفته بود از دست نخل و حاصلش
سینه اش می سوخت از سوز سه داغ
ای خدا مشتاق یا رب یا ربت
عمر خلقت یک دم از عمر کمت
عمر تو بالاتر از ارض و سماست
هیجده سالت اگر خوانم خطاست
گرچه در این گردش لیل ونهار
زیستی با خاکیان هجده بهار
هم ازل را هم ابد را مادری
خلق عالم سائل و روزی خورت
ای سه شب بی قوت و از قوت تو سیر
هم یتیم و هم فقیر و هم اسیر
هل اتی بی نام تو نازل نشد
ای که در تصویر انسان زیستی
فوق هر تعریف و هر تفسیر هم
ای سجود آورده بر پای تو سر
مرتضی را محو صحبت کرده ای
غرق در دریای حیرت کرده ای
مدح تو کی با سخن کامل شود
به که نشناسد مقامت را کسی
بیم دارم هر که بشناسد تو را
ای دو عالم قبضه ای در مشت تو
آنچه هست و نیست فیض عام توست
خوش ترین ذکر امامان نام توست
خلق عالم بر درت استاده اند
انبیا در محضرت استاده اند
ای گدا با کوه غم خرسند تو
قاتلت هم نیست نومید از درت
دامنت تا صبح محشر کوثر است
عیسی از لطف تو صاحب دم شده
مصطفی یک دست را بوسید و بس
آن هم ای دست خدا دست تو بود
ای بر آن لب ها و دست تو درود
"خاک، مشتاق سجود فضّه ات"
تا ابد بادا سلام از داورت
مرغ جان را آشیان در بام تو
ای خدا را کلک قدرت در کفت
نام ما را ثبت کن در مصحفت
"عقل کل، از کل هستی شد جدا"
تا چهل شب کرد خلوت با خدا
این چهل شب در سرش شور تو بود
بهر استقبال از نور تو بود
چون تو ذات کبریا گوهر نداشت
هدیه شد بر شخص ختم المرسلین
تا به شکر این گوهر گوید سپاس
دید قدر این گوهر را در زمین
جز علی کفوی بر این گوهر ندید
مشتری زین مشتری بهتر ندید
"تو، رسول الله، شویت بوالحسن"
هر سه یک جانید با هم در سه تن
پس توئی ای عرش حق را قائمه
بر تو چون ذات خدا همتا نبود
کیست تا گوید سخن در شأن تو
مسجد الاقصای دل پروانه ات
گوی سبقت برده اند از خاکیان
خانه ای دیوار و سقف آن ز گل
در حیاتش یک جهان جان ریخته
سر زده در آن دو خورشید و دو ماه
مطبخش را روفتند از زلف حور
"وز تنورش می رود بر عرش، نور"
عالمی پروانه و این خانه شمع
دل در این کاشانه تسکین یافته
هل اتی زین خانه آزین یافته
چون زمین را زادگاهت ساختند
از چه رو ای برتر از افلاکیان
تیرگی را نسبتی با نور نیست
ما ز تو اما تو از ما نیستی
هوش و عقل و بینشم رفته زدست
بیم از آن دارم شوم زهراپرست
چون ببیند چشم احساسم تو را
با کدامین عقل بشناسم تو را
بشکن از مرغ عروجم بال و پر
تا نگیرم اوج از این بیشتر
باید این جا لال و کور و کر شوم
ورنه یا دیوانه یا کافر شوم
گرچه عمری در پناهت زیستیم
آن که بشناسد تو را ما نیستیم
باید این جا لب فرو بست از بیان
روز محشر قدر تو گردد عیان
شمع جمع اهل محشر چِهر تواست
مُهر هر پرونده مُهر مِهر توست
جز تولّای تو دست آویز نیست
بی تو رستاخیز رستاخیز نیست
منجی و بخشنده و داور توئی
خشم گردد مِهر با لبخند تو
"شعله های خشم، باغ گل شوند"
آن قدر بخشد که خشنودت کند
محشر از فیض تو گلباران شود
"عفو، مشتاق گنه کاران شود"
اختیار نار و جنّت دست توست
مهر تو روز قیامت هستِ ماست
ریشه های چادرت در دست ماست
روز محشر کار ما با فاطمه است
نقش پیشانی ما یا فاطمه است
بی کسیم و جز تو ما را نیست کس
روز وانفسا تو را داریم و بس
محشر و بازار آن بازار تواست
نام کل خلق در طومار تواست
بر امامان هم امامت می کنی
هر چه گویی ذات بی چون آن کند
گر تو خواهی نار را رضوان کند
این عجب نبود به یک یا فاطمه
بیم دارم با چنان لطف عظیم
قاتلت را هم رهانی از جحیم
بین خلق و نار حائل می شوی
او کند با پیکر بی سر قیام
گوید از هر زخم تن مادر سلام
آن سلام و پاسخش بشنیدنی است
آن گلوی پاره پاره دیدنی است
"باز در محشر، تو محشر می کنی"
گریه بر آن جسم بی سر می کنی
محشر از اشک تو طوفان می شود
چشم ها یکباره گریان می شود
ناگهان آید یم رحمت به جوش
فضّه ات را پای بر چشم ملک
ای که از سر تا قدم پیغمبری
ای محمد از تو دختر سرفراز
ای نماز آورده بر خاک نماز
حمد و تکبیر و دعا دلداده ات
سجده برده سجده بر سجّاده ات
"در نمازت رخ، زشرم حیِّ فرد"
گه سفید و گاه سرخ و گاه زرد
صبح می شد مهر رخسارت سفید
"ظهر از آن نور، سرخی می دمید"
شامگاهان بس که می رفتی زحال
حیف از آن صورت که آخر شد کبود
زهره ای منصوره ای وجه اللهی
"مسلمین، روی کلامم با شماست"
"نسل آینده، پیامم با شماست"
این سخن فرموده پیغمبر است
منکر آن هر که باشد کافر است
گفت زهرا خلق من خوی من است
روح ما بین دو پهلوی من است
مکتب من زنده از این دختر است
نسل من پاینده از این دختر است
جاودان ماند از او آثار من
"ناسپاسان، دخت احمد را زدند"
آنچه بیداد خزان با یاس کرد
درد آن را باغبان احساس کرد
مرد باید پشت در آید نه زن
از چه جای حیدر آمد پشت در
خانه اش محصور دشمن ها شده
بین آن نامرد ها مردی ندید
آن که باشد مرد این سنگر منم
ای مغیره هر چه می خواهی بزن
این در کاشانه این پهلوی من
این غلاف تیغ این بازوی من
"من به جان، زخم علی را می خرم"
گر برآید شعله از کاشانه ام
یا که گردد قتلگاهم خانه ام
گر رود از ضرب سیلی هوش من
گر شوم با کوه آتش رو به رو
"گر رسد در پشت در، جان بر لبم"
یا علیّ و یا علیّ و یاعلیّ
کافران دست خدا را بسته اید؟
بازوی مشکل گشا را بسته اید؟
راستی با شیر حق دشمن شدید؟
هر چه هتک حرمت از حیدر کنید
هر چه بر او ظلم افزون تر کنید
هر چه زان مظلوم گردانید رو
هر چه ماند استخوانش در گلو
گر برد شب ها به نخلستان پناه
ور بگوید راز خود هر شب به چاه
گر بریدش سوی مسجد با طناب
"هر چه آید پیش، زهرا با علیست"
کشته شد در راه حیدر بارها
روز تنهائی به حیدر داد دست
بلکه با جانش نگهبان علیست
گفت باید جان حیدر را گرفت
از امام خویش هم تنها تر است
پای تا سر بغض و خشم و کینه بود
کینه هایش کینة دیرینه بود
بغض حیدر شعله ور در سینه داشت
سنگ بود و جنگ با آئینه داشت
سنگ و آئینه نمی دانم چه شد؟!
آهن و سینه نمی دانم چه شد؟!
آن قدر گویم که در بیت خدا
قل هو الله گشت از قرآن جدا
هم پسر هم مادر آنجا کشته شد
غنچه را با لاله پرپر ساختند
لاله زیر خار و خس افتاده بود
باغبان هم از نفس افتاده بود
"ظلم و طغیان تا قیامت، زاده شد"
این چنین اجر رسالت داده شد
گاه رفت از تاب و گه در تاب شد
لحظه لحظه قطره قطره آب شد
گر چه آتش داشت آهش سرد بود
ناله بود و سوز بود و درد بود
یک جهان غم در دل بشکسته اش
دست و پا می زد ولی آرام بود
"گاه، چشمش بسته بودی گاه باز"
"گاه، خامُش گاه در راز و نیاز"
نیم روزی دیده از هم باز کرد
راز دل را با علی ابراز کرد
کرد با سختی به مولایش نظر
سوخت سر تا پا علی از این سخن
خواست تا جانش برون آید زتن
این قدر بازی مکن با جان من
ورنه پیش از خود علی را می کشی
"هر چه می گوئی حلالم کن، مگو"
بی تو عالم سر به سر غمخانه باد
نه دلم را از فراغت چاک کن
باز زهرا چشم خود را باز کرد
راز دیگر با علی ابراز کرد
کای پسرعم هر چه گویم گوش کن
یا علی امروز چون گردید شام
عمر زهرای تو می گردد تمام
"من که بستم چشم، دست از من بشوی"
شب تنم از زیر پیراهن بشوی
شب مرا تشییع کن تا آن دو تن
داغ محسن تازه گردد در دلم
گر نماز آرد به جسم پاک من
ناله از هر بند بندم سر کنم
شکوه از تو پیش پیغمبر کنم
تا نشان ماند به جا از غربتم
چون به دست خویش با رنج و تعب
پیکرم را دفن کردی نیمه شب
تا صدایت بشنوم قرآن بخوان
"گر چه رفت از دست، یار و یاورت"
"فاطمه، تنها ترین همسنگرت"
او تو را مردانه یاری می کند
مثل زهرا خانه داری می کند
شب که خاموشی و جانت بر لب است
چاه غم های تو قلب زینب است
ای مدینه ای همه سوز و گداز
"ای شب تاریک، صحرای حجاز"
این سکوت این گریة پیوسته چیست؟
این صدای نالة آهسته چیست؟
خشت خشت خانه ای را زمزمه است
نالة یا فاطمه یا فاطمه است
"خانه ای در بسته، نه، در نیم باز"
اهل آن چون شمع در سوز و گداز
دو کبوتر برده سر در بال هم
هر دو گریانند بر احوال هم
کرده بر تن چار ساله بلبلی
در کنار خانه چندین پیرمرد
پای تا سر سوز و اشک و آه و درد
کرده خونین لالة خود را کفن
برده بهر باغبان خونین گلی
شد برون آرام با رنج و ملال
چار تن دارند تابوتی به دوش
دیده گریان سینه سوزان لب خموش
هستی و تاب و توان حیدر است
گوئی آنشب مخفی از چشم همه
آسمان بر اشک او مبهوت بود
جان شیرینش در آن تابوت بود
"نه، بگو تابوت، او را می کشید"
کم کم از دستش زمام صبر رفت
با دو زانو تا کنار قبر رفت
خواست گیرد آن بدن را روی دست
زانویش لرزید باز از پا نشست
گشت با جانان خود گرم نیاز
کای وجودت عرش حق را قائمه
با دو دست خود به گِل بسپارمت
وای بر من مرده ام یا زنده ام
قبر تو یا قبر خود را کنده ام
"آسمان، اشک علی را پاک کن"
این چراغِ چشم خونبار من است
این همان تنهاترین یار من است
صبر کردم تا شکست آئینه ام
ای نفس با جان برآ از سینه ام
"خاک، گِل می شد ز اشک جاری اش"
تا کند دستی ز رحمت یاری اش
ناگهان از آن بهشت بی نشان
کای شکسته بال و پر بلبل بیا
وی به قلبت مانده داغ گل بیا
"باغبانم، هست و بودم را بده"
از چه یاسم این چنین پرپر شده
ای بیابان گِل زاشک جاری ات
آفرین بر این امانت داری ات
باغبان تا یاس پرپر را گرفت
اشک خجلت چشم حیدر را گرفت
فاطمه جان داده و من زنده ام
ای خدا مشتاق یا رب یا ربت
عمر خلقت یک دم از عمر کمت
عمر تو بالاتر از ارض و سماست
هیجده سالت اگر خوانم خطاست
گرچه در این گردش لیل ونهار
زیستی با خاکیان هجده بهار
هم ازل را هم ابد را مادری
خلق عالم سائل و روزی خورت
ای سه شب بی قوت و از قوت تو سیر
هم یتیم و هم فقیر و هم اسیر
هل اتی بی نام تو نازل نشد
ای که در تصویر انسان زیستی
فوق هر تعریف و هر تفسیر هم
ای سجود آورده بر پای تو سر
مرتضی را محو صحبت کرده ای
غرق در دریای حیرت کرده ای
مدح تو کی با سخن کامل شود
به که نشناسد مقامت را کسی
بیم دارم هر که بشناسد تو را
ای دو عالم قبضه ای در مشت تو
آنچه هست و نیست فیض عام توست
خوش ترین ذکر امامان نام توست
خلق عالم بر درت استاده اند
انبیا در محضرت استاده اند
ای گدا با کوه غم خرسند تو
قاتلت هم نیست نومید از درت
دامنت تا صبح محشر کوثر است
عیسی از لطف تو صاحب دم شده
مصطفی یک دست را بوسید و بس
آن هم ای دست خدا دست تو بود
ای بر آن لب ها و دست تو درود
"خاک، مشتاق سجود فضّه ات"
تا ابد بادا سلام از داورت
مرغ جان را آشیان در بام تو
ای خدا را کلک قدرت در کفت
نام ما را ثبت کن در مصحفت
"عقل کل، از کل هستی شد جدا"
تا چهل شب کرد خلوت با خدا
این چهل شب در سرش شور تو بود
بهر استقبال از نور تو بود
چون تو ذات کبریا گوهر نداشت
هدیه شد بر شخص ختم المرسلین
تا به شکر این گوهر گوید سپاس
دید قدر این گوهر را در زمین
جز علی کفوی بر این گوهر ندید
مشتری زین مشتری بهتر ندید
"تو، رسول الله، شویت بوالحسن"
هر سه یک جانید با هم در سه تن
پس توئی ای عرش حق را قائمه
بر تو چون ذات خدا همتا نبود
کیست تا گوید سخن در شأن تو
مسجد الاقصای دل پروانه ات
گوی سبقت برده اند از خاکیان
خانه ای دیوار و سقف آن ز گل
در حیاتش یک جهان جان ریخته
سر زده در آن دو خورشید و دو ماه
مطبخش را روفتند از زلف حور
"وز تنورش می رود بر عرش، نور"
عالمی پروانه و این خانه شمع
دل در این کاشانه تسکین یافته
هل اتی زین خانه آزین یافته
چون زمین را زادگاهت ساختند
از چه رو ای برتر از افلاکیان
تیرگی را نسبتی با نور نیست
ما ز تو اما تو از ما نیستی
هوش و عقل و بینشم رفته زدست
بیم از آن دارم شوم زهراپرست
چون ببیند چشم احساسم تو را
با کدامین عقل بشناسم تو را
بشکن از مرغ عروجم بال و پر
تا نگیرم اوج از این بیشتر
باید این جا لال و کور و کر شوم
ورنه یا دیوانه یا کافر شوم
گرچه عمری در پناهت زیستیم
آن که بشناسد تو را ما نیستیم
باید این جا لب فرو بست از بیان
روز محشر قدر تو گردد عیان
شمع جمع اهل محشر چِهر تواست
مُهر هر پرونده مُهر مِهر توست
جز تولّای تو دست آویز نیست
بی تو رستاخیز رستاخیز نیست
منجی و بخشنده و داور توئی
خشم گردد مِهر با لبخند تو
"شعله های خشم، باغ گل شوند"
آن قدر بخشد که خشنودت کند
محشر از فیض تو گلباران شود
"عفو، مشتاق گنه کاران شود"
اختیار نار و جنّت دست توست
مهر تو روز قیامت هستِ ماست
ریشه های چادرت در دست ماست
روز محشر کار ما با فاطمه است
نقش پیشانی ما یا فاطمه است
بی کسیم و جز تو ما را نیست کس
روز وانفسا تو را داریم و بس
محشر و بازار آن بازار تواست
نام کل خلق در طومار تواست
بر امامان هم امامت می کنی
هر چه گویی ذات بی چون آن کند
گر تو خواهی نار را رضوان کند
این عجب نبود به یک یا فاطمه
بیم دارم با چنان لطف عظیم
قاتلت را هم رهانی از جحیم
بین خلق و نار حائل می شوی
او کند با پیکر بی سر قیام
گوید از هر زخم تن مادر سلام
آن سلام و پاسخش بشنیدنی است
آن گلوی پاره پاره دیدنی است
"باز در محشر، تو محشر می کنی"
گریه بر آن جسم بی سر می کنی
محشر از اشک تو طوفان می شود
چشم ها یکباره گریان می شود
ناگهان آید یم رحمت به جوش
فضّه ات را پای بر چشم ملک
ای که از سر تا قدم پیغمبری
ای محمد از تو دختر سرفراز
ای نماز آورده بر خاک نماز
حمد و تکبیر و دعا دلداده ات
سجده برده سجده بر سجّاده ات
"در نمازت رخ، زشرم حیِّ فرد"
گه سفید و گاه سرخ و گاه زرد
صبح می شد مهر رخسارت سفید
"ظهر از آن نور، سرخی می دمید"
شامگاهان بس که می رفتی زحال
حیف از آن صورت که آخر شد کبود
زهره ای منصوره ای وجه اللهی
"مسلمین، روی کلامم با شماست"
"نسل آینده، پیامم با شماست"
این سخن فرموده پیغمبر است
منکر آن هر که باشد کافر است
گفت زهرا خلق من خوی من است
روح ما بین دو پهلوی من است
مکتب من زنده از این دختر است
نسل من پاینده از این دختر است
جاودان ماند از او آثار من
"ناسپاسان، دخت احمد را زدند"
آنچه بیداد خزان با یاس کرد
درد آن را باغبان احساس کرد
مرد باید پشت در آید نه زن
از چه جای حیدر آمد پشت در
خانه اش محصور دشمن ها شده
بین آن نامرد ها مردی ندید
آن که باشد مرد این سنگر منم
ای مغیره هر چه می خواهی بزن
این در کاشانه این پهلوی من
این غلاف تیغ این بازوی من
"من به جان، زخم علی را می خرم"
گر برآید شعله از کاشانه ام
یا که گردد قتلگاهم خانه ام
گر رود از ضرب سیلی هوش من
گر شوم با کوه آتش رو به رو
"گر رسد در پشت در، جان بر لبم"
یا علیّ و یا علیّ و یاعلیّ
کافران دست خدا را بسته اید؟
بازوی مشکل گشا را بسته اید؟
راستی با شیر حق دشمن شدید؟
هر چه هتک حرمت از حیدر کنید
هر چه بر او ظلم افزون تر کنید
هر چه زان مظلوم گردانید رو
هر چه ماند استخوانش در گلو
گر برد شب ها به نخلستان پناه
ور بگوید راز خود هر شب به چاه
گر بریدش سوی مسجد با طناب
"هر چه آید پیش، زهرا با علیست"
کشته شد در راه حیدر بارها
روز تنهائی به حیدر داد دست
بلکه با جانش نگهبان علیست
گفت باید جان حیدر را گرفت
از امام خویش هم تنها تر است
پای تا سر بغض و خشم و کینه بود
کینه هایش کینة دیرینه بود
بغض حیدر شعله ور در سینه داشت
سنگ بود و جنگ با آئینه داشت
سنگ و آئینه نمی دانم چه شد؟!
آهن و سینه نمی دانم چه شد؟!
آن قدر گویم که در بیت خدا
قل هو الله گشت از قرآن جدا
هم پسر هم مادر آنجا کشته شد
غنچه را با لاله پرپر ساختند
لاله زیر خار و خس افتاده بود
باغبان هم از نفس افتاده بود
"ظلم و طغیان تا قیامت، زاده شد"
این چنین اجر رسالت داده شد
گاه رفت از تاب و گه در تاب شد
لحظه لحظه قطره قطره آب شد
گر چه آتش داشت آهش سرد بود
ناله بود و سوز بود و درد بود
یک جهان غم در دل بشکسته اش
دست و پا می زد ولی آرام بود
"گاه، چشمش بسته بودی گاه باز"
"گاه، خامُش گاه در راز و نیاز"
نیم روزی دیده از هم باز کرد
راز دل را با علی ابراز کرد
کرد با سختی به مولایش نظر
سوخت سر تا پا علی از این سخن
خواست تا جانش برون آید زتن
این قدر بازی مکن با جان من
ورنه پیش از خود علی را می کشی
"هر چه می گوئی حلالم کن، مگو"
بی تو عالم سر به سر غمخانه باد
نه دلم را از فراغت چاک کن
باز زهرا چشم خود را باز کرد
راز دیگر با علی ابراز کرد
کای پسرعم هر چه گویم گوش کن
یا علی امروز چون گردید شام
عمر زهرای تو می گردد تمام
"من که بستم چشم، دست از من بشوی"
شب تنم از زیر پیراهن بشوی
شب مرا تشییع کن تا آن دو تن
داغ محسن تازه گردد در دلم
گر نماز آرد به جسم پاک من
ناله از هر بند بندم سر کنم
شکوه از تو پیش پیغمبر کنم
تا نشان ماند به جا از غربتم
چون به دست خویش با رنج و تعب
پیکرم را دفن کردی نیمه شب
تا صدایت بشنوم قرآن بخوان
"گر چه رفت از دست، یار و یاورت"
"فاطمه، تنها ترین همسنگرت"
او تو را مردانه یاری می کند
مثل زهرا خانه داری می کند
شب که خاموشی و جانت بر لب است
چاه غم های تو قلب زینب است
ای مدینه ای همه سوز و گداز
"ای شب تاریک، صحرای حجاز"
این سکوت این گریة پیوسته چیست؟
این صدای نالة آهسته چیست؟
خشت خشت خانه ای را زمزمه است
نالة یا فاطمه یا فاطمه است
"خانه ای در بسته، نه، در نیم باز"
اهل آن چون شمع در سوز و گداز
دو کبوتر برده سر در بال هم
هر دو گریانند بر احوال هم
کرده بر تن چار ساله بلبلی
در کنار خانه چندین پیرمرد
پای تا سر سوز و اشک و آه و درد
کرده خونین لالة خود را کفن
برده بهر باغبان خونین گلی
شد برون آرام با رنج و ملال
چار تن دارند تابوتی به دوش
دیده گریان سینه سوزان لب خموش
هستی و تاب و توان حیدر است
گوئی آنشب مخفی از چشم همه
آسمان بر اشک او مبهوت بود
جان شیرینش در آن تابوت بود
"نه، بگو تابوت، او را می کشید"
کم کم از دستش زمام صبر رفت
با دو زانو تا کنار قبر رفت
خواست گیرد آن بدن را روی دست
زانویش لرزید باز از پا نشست
گشت با جانان خود گرم نیاز
کای وجودت عرش حق را قائمه
با دو دست خود به گِل بسپارمت
وای بر من مرده ام یا زنده ام
قبر تو یا قبر خود را کنده ام
"آسمان، اشک علی را پاک کن"
این چراغِ چشم خونبار من است
این همان تنهاترین یار من است
صبر کردم تا شکست آئینه ام
ای نفس با جان برآ از سینه ام
"خاک، گِل می شد ز اشک جاری اش"
تا کند دستی ز رحمت یاری اش
ناگهان از آن بهشت بی نشان
کای شکسته بال و پر بلبل بیا
وی به قلبت مانده داغ گل بیا
"باغبانم، هست و بودم را بده"
از چه یاسم این چنین پرپر شده
ای بیابان گِل زاشک جاری ات
آفرین بر این امانت داری ات
باغبان تا یاس پرپر را گرفت
اشک خجلت چشم حیدر را گرفت
فاطمه جان داده و من زنده ام
دردهای خویش را با من نگفت
اینکه بگرفتیش جانان من است
"بلکه هم جان تو، هم جان من است"
غصه ها را در دل صد چاک ریخت
بر تن محبوبه خود خاک ریخت
رفته بود از دست نخل و حاصلش
سینه اش می سوخت از سوز سه داغ
دردهای خویش را با من نگفت
اینکه بگرفتیش جانان من است
"بلکه هم جان تو، هم جان من است"
غصه ها را در دل صد چاک ریخت
بر تن محبوبه خود خاک ریخت
رفته بود از دست نخل و حاصلش
سینه اش می سوخت از سوز سه داغ
9:41
پیشنهاد امروزتازههای مداحی

آشفتهام کربلا آشفتهام کربلا
حسین ستوده

صل علی مظلوم من
علی پورکاوه

میلرزه زانوی فاتح بدر و خیبر
روح الله بهمنی

میلرزه زانوی فاتح بدر و خیبر
روح الله بهمنی

بمون عوض شه حال هردومون
روح الله بهمنی

زندگی هنز نمایش زیباییهاست
آیت الله فروغی

لالا گل پونه لالا علی اصغر
مجید بنی فاطمه
9:41
در حال پخش
من که در جهان، خورشیدم
محمود کریمی
1:524:37