در باز کن مهمان تو ناخوانده برگشت

در باز کن مهمان تو ناخوانده برگشت آن بنده که از سفره ات جامانده برگشت من یازده ماه از گناهان رنج دیدم عبدی که عصیانش تو را رنجانده برگشت بر باغ چشمم خورد تا باران رحمت هر آفتی که ریشه را خشکانده برگشت با آبروی رفته بهتر میخری ام بی سرپناهی که شد از تو رانده برگشت