یه رفیق دارم که نامش حسین

من از کودکی عاشقت بودم ابی‌عبدالله

یه رفیق دارم که نامش حسین

خوش آن دل که دل آرامش حسین

از آن روزی که نامش را شنیدم

بلای عشق او با جان خریدم

عقل از سر من پریده و دیوونگی جا گرفته

حرف اگه داری با خدا بزن عقلم و خدا گرفته

دیوونه حسینم و دیوونه حسینم

خراب و مست گوشه میخونه حسینم

حسین حسین حسین حسین حسین