تا گفتم حرم نداره

تا گفتم حرم نداره دلمو صحنش کرد دنیا سفره ی حسن بود که خدا پهنش کرد خورشید سر سفره‌ی تو نورانی شد دریا با رجز های تو طوفانی شد اصلا واسه غربت تو دلواپس بود ابری که دلش گرفت و بارانی شد شمس اول و امام ثانی و مقتدای ثالثی حسن تو برام همه کسی حسن تو به دادم میرسی حسن سید الشباب اهل الجنتی تو ابومحمدی