ای پسر غرور آفرین ام البنین

ای پسرِ غرور‌آفرین اُمُّ‌البنین اباالفضل تموم حرم زمین خورد، تا خوردی زمین اباالفضل علمدار، ماهِ آسمونِ زینب، بی‌‌تو خیمه‌ها تاریکه شبیه جوونِ لیلا، تو هم ارباً اِربایی که نیزه‌دارا می‌زدنت، جای تیره رو بدنت کاشکی زهرا چادرشو بکِشه رو سرت بیا برگرد خیمه ای کس و کارم منو تنها نگذار ای علمدارم علمدار