دل بی‌قرار دارم سر باب دار دارم

دل بی‌قرار دارم؛ سر باب دار دارم

هوس انار دارم؛ طلب از نگار دارم

لب سرخ و آبداری

شب سور و سات آمد؛ شب انبساط آمد

شب التفات آمد؛ شب مسئلات آمد

شب عشق و بوسه‌کاری

شب عشق بی‌کرانه؛ شب شعر عاشقانه

شب شور بی‌بهانه؛ شب مستی و ترانه

شب عاشقانه خواندن

شب بی‌قراری آمد؛ برکات جاری آمد

اجل خماری آمد؛ شب می‌گساری آمد

شب شاعرانه خواندن

چه هوای دل‌پذیری‌! چه بهار بی‌نظیری

چه دل بهانه‌گیری! چه خوش‌است زخم تیری

ز کمان تک‌سواری

چه دلاور دلیری؛ چه نگار چشم‌گیری

چه خوش است این اسیری و چه خوش‌تر این‌که شیری برود پی شکاری

رجب‌المرجّب است و خم می, لباب است و

رطب و لب و شب است و شب شور یاربّ است و

لحظات استجابت

دم پرشعف بگیر و طربی ز دف بگیر و

سر خود به کف بگیر و طرف نجف بگیر و

بطلب! دهد شرابت

سبب نجات آمد؛ نفس حیات آمد

پل ارتباط آمد؛ شه ممکنات آمد

چه دلیل دل‌ربایی

چه بشارت بشیری؛ چه نذیر بی‌نظیری

چه مراعات نظیری؛ چه شهی، عجب وزیری

به جلال کبریایی

برو سوی طور سینا؛ بطلب نگاه امّا

أرنی مگو چو موسی؛ که نیارزد این تمنّا

به جواب لَن تَرانی

دم یاعلی بخوان و برو سمت آسمان و

به هوای او بمان و دل خسته را بخوان و

برهان ز سر، گرانی

چه شکوه لایزالیچه؛ جمیل ذوالجلالی

چه جمالی و کمالی؛ چه کرامت زلالی

چه امیر دل‌گشایی

منشین خراب و غمگین؛ دل خود ز غیر برچین

برو ای گدای مسکین، سر راه شاه بنشین

به بهانه‌ی گدایی

بگو ای شه گرامی! نگران خاصّ و عامّی

به تبسّم سلامی، به عنایت پیامی

برسان به عرش ما را