نریمان پناهی شب چهارم محرم

همه با دامن آتش گرفته رو به گودالن تو و یک پیکر بی سر عجب شام غریبانی من و پاره گریبانی تو و گودال طوفانی یکی زد دو تا زد همه صورتت عوض شد پر از خون شد این خاک رنگ تربتت عوض شد حسین‌جان حسین‌جان جانم حسین حسین جان سر پیراهن تو گریه ما را در آوردند میان اینهمه کشته چرا تنها تو عریانی فتاده