زن جوان که نباید عصابه دست شود

حالا تو رو زدند غرور علی شکست

آری شکستنی‌است غرور دلاوران

زن جوان که نباید عصا به دست شود

گرفت جور فلک لذت بهار مرا

قرار بود که با هم دوباره حج برویم

به هم زدند حسودان من و قرار مرا

میدونستم این ضربه‌ی آخری

سند میزنه بی‌گناهیشونو

ولی چشمام و رو بهش بستم و

گرفتم ازاونا تو راهیشونو

به در میزدن

هرچی میگفت فاطمه‌ام بیشتر میزدن

به ریشه‌ی یاس علی تبر میزدن

چه خوب می‌زدن

اگه نبودم تو را تا غروب می‌زدن

یک نفر مانده بود در گودال

صد نفر میزدند

حسین آه آه آه

خدا کند که خدا به مرقدش

برساند غلام زینب را

صبا سلام مرا که نمیبری ای کاش

به نوکرش برسانی سلام زینب را

اگر درست بگویم فراق بود و فراق

که تلخ کرد همه عمر کام زینب را

عقیله بود ولی بعد روز عاشورا

نگه نداشت کسی احترام زینب را

ثنان بدون وضو دست زد به موی حسین

حلال کرد حرامی حرام زینب را

روزه و روضه‌ی ما فرق ندارد با هم

هر دو یاد لب عطشان تو انداخت مرا