فاطمه آورد تا اینجا مرا

خانه بودم فاطمه آورد تا اینجا مرا هرکجا مادر بفرماید گذر دارد حسین من اگر که دارمت دوست ندارم اختیاری چه خوش است دل سپردن به چنین بزرگواری نکند به گلشن خود تو اضافه ام ببینی نشود کم اعتبارش گل اگر که داشت خاری نه به شوق گندم آیم نه به کار مردم آیم مگر از سر محبت تو بگیری ام به کاری