دوباره چشم ترت، میهمان باران است

دوباره چشم ترت، میهمان باران است فدای سینه‌ی تنگت که داغ مهمان است حسین، چشم تورا زخم کرده؛ می‌بینم هزارسال گذشت و هنوز گریان است مریز روی سرت خاک؛ خاک بر سر ما شبیه گیسوی تو، حال ما پریشان است میان گریه، نفس‌کش به هق‌هق افتادی هنوز اوّل ماه است و غم، فراوان است غمِ حسین کشیدیم اگرکه جان‌سختیم اگر