ای که شد زنده به عشقت دل هر مرد و زنی

ای که شد زنده به عشقت دل هر مرد و زنی تو همان نفخه‌ی روحانی جان در بدنی عشق رسوایی محض است که حاشا نشود پس حسن گفتن ما تا به ابد شد علنی ساکن کشور سر سبز حسن‌آبادم با من انگار که هر جا بروم هم‌وطنی این گدا جای غذا مهر تو را می‌خواهد می‌شود گاه گداری به دلم سر بزنی چه دلی بردی از آن مرد که