افتادنت به روی خاک

امشب ای‌کاش

غوغا نمی‌شد و..، در وا نمی‌شد و

آتش دخیل چادرِ زهرا نمی‌شد و

عمر حیدر، پایان نمی‌گیرد چرا؟

دنیا بر من، آسان نمی‌گیرد چرا؟

از اشک من، طوفان نمی‌گیرد چرا؟

افتادنت به روی خاک، ببین چه کرده باعلی!

به روی پای خود بایست، بگو دوباره یاعلی

(آه، از غریبی)

بین کوچه

یک لحظه دست او، از من رها نشد

یک لحظه حتی از سرش، چادر جدا نشد

آه ای هیزم، آتش کجا و آفتاب؟

آتش مانده، در حیرت از بانوی آب

آمد اینک، ماه علی چه با حجاب

خوشا به من که فاطمه، پناه و یاور من است

زمانه با دلش چه کرد، که او به فکر رفتن است

(آه از غریبی)