با تشنگی از سحر تا مغرب و گفتم حسین‌جان

با تشنگی از سحر تا مغرب و گفتم حسین‌جان همراه آب یاد لب‌های تو میفتم حسین تشنگی تا میده آزارم لحظه‌ها را تا اذان با گریه میشمارم یاد خشکی لبای تو روزه‌ام و وا میکنم با اشک افطارم دم افطاری با هر آبی که خوردم اسمت و بردم به همین خاکی که از حرم آوردم اسمت و بردم ای حسین‌جانم حسین‌جانم حسین‌