هیهات من الذلة

الا و انّ الدعیّ ابن الدعیّ قد رکز بین اثنتین بین السّلّة و الذّلّة هَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة در مسلخ جز نکو را نکُشند روبَه‌صفتان زشت‌رو نکُشند‌ گر عاشق صادقی ز مردن نهراس مردار بود کسی که او را نکُشند