کتاب صوتی

ادوار رفته بر مسیحیت

۶ قسمت • 4:38:57

نویسنده در این کتاب به‌‌‌اجمال مهم‌ترین نقطه‌‌‌‌عطف‌های مسیحیت و مسیحیان، از روز نخست تا قرن معاصر را بررسی و با تکیه بر منابع اصلی و مهم، مستندسازی کرده است. پیش از میلاد مسعود و مبعث فرخنده‌‌ی حضرت عیسی(ع)، شرایط تاریخی حاکم بر امپراتوری «روم» و «یونان» و غلبه فرهنگ‌های شرک‌آلود، زمینه‌های ظهور پیامبری آسمانی و مصلحی الهی را فراهم آورده بود. از این رو، همه‌‌ی همّت حضرت مسیح(ع) صرفِ بازگرداندن مردم به فطرت پاک، احیای سنت‌های فراموش‌‌‌شده‌‌ی انبیای پیشین، جلوگیری از تداوم جریان انحرافی و بزهکارانه کاهنان معبد و سرانجام، نوید فرارسیدن ملکوت خداوند متعال شد. این همه، به مذاق اشرار یهود خوش نمی‌آمد و بر آن شدند از اقدامات ایشان جلوگیری کنند. در بخشی از کتاب ادوار رفته بر مسیحیت آمده است: «حضرت عیسی(ع) در هنگامه‌ای که «هرودوس کبیر» بر تخت سلطنت یهود نشسته بود و به‌‌‌عنوان فرمانده‌‌ی دست‌‌‌نشانده‌‌ی رومیان، اوامر آنان را مرعی می‌داشت، به دنیا آمد. مسیح، لقب حضرت عیسی بن مریم(ع) است و این لقب، برای برخی دیگر از شخصیت‌های سیاسی-اجتماعی بنی‌اسرائیل، همچون طالوت، داوود و حضرت سلیمان(ع) نیز به کار رفته است. در بین اسرائیلیان قبل از تبعید، مشیاح یا مسیح، به معنی مسح و تدهین‌‌شده، یک شخصیت معیّن و مشخص نبود؛ بلکه این اصطلاح، معرّف یک رسم مذهبی بوده است که با مسح و ریختن روغن بر موها یا روغن مالیدن، با ذکر ادعیه و انجام تشریفات خاص، در اغلب فرهنگ‌های مجاور اسرائیل، نشان شکلی از تقدیس و تحسین بوده است. در ادوار اوّلیه، برگزیدگان جامعه‌‌ی «اسرائیل»، که درحقیقت منتخبان و نمایندگان یهوه تصور می‌شدند، قضات برجسته که رهبران و مدیران اولیه بنی‌اسرائیل به شمار می‌رفتند (شوفتیم)، امیران و سرداران موردنظر یهوه، که «نجید» نامیده می‌شدند، کاهنان اعظم و بالأخره شاهان اوّلیه‌‌ی اسرائیل، به علامت برگزیده‌‌شدن از سوی یهوه، مسح و تدهین می‌شدند و «مسیح یهوه» لقب می‌گرفتند. تدهین فقط مختص اشخاص نبود، بلکه اشیاء و مکان‌ها، مانند محراب و مذبح و وسایل معبد با تدهین تقدیس می‌یافتند. در تشریفات مذهبی با تدهین، این اشخاص و اشیاء از دیگران جدا و متمایز گشته و به خدا تعلق می‌گرفتند و آنچه که به خدا تعلق داشت، مقدّس شمرده می‌شد و از جانب خدا، قدرت می‌یافت.» * کتاب تاریخ فرهنگی قبیله لعنت، جلد پنجم: (ادوار رفته بر مسیحیت) نوشته‌‌ی اسماعیل شفیعی سروستانی، در سال 1394 در نشر هلال (زیر مجموعه‌‌ی انتشارات موعود عصر) به چاپ رسید و انتشار یافت.