کتاب صوتی

پیک پردیس

۲ قسمت • 50:13

راه هموار، مهیّاست بیا ... حتّی میِ ساقی تا الست باقی است. «دعا» صفا بود و «ندا» شفا. صفت، معرفت؛ که موهبت بود و پاک خواند. تنها بازی‌ای که رازی در میان نداشت؛ درمانش جانش بود، سپرد. تقدیر، زنجیر، اتّصال که انفصال نشد. گریه، هدیه شد؛ شور شیدایی و ناشکیبایی، آهی صبحگاهی. سفر، سودای بال و پر می‌کرد و آواز، باز ساز کرد. نوای عشق برپا و عاشق، هویدا. چون شاد، فریاد کرد: «فزتُ و رب‌الکعبه».