سورهی ضحی
مکی · ۱۱ آیه · جزء ۳۰ · ترجمهی ناصر مکارم شیرازی
سُورَةُ الضحى
- ۱
وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾
قسم به روز در آن هنگام که آفتاب برآید (و همه جا را فراگیرد)،
- ۲
وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾
و سوگند به شب در آن هنگام که آرام گیرد،
- ۳
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾
که خداوند هرگز تو را وانگذاشته و مورد خشم قرار نداده است
- ۴
وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرࣱ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ﴿٤﴾
و مسلّماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است
- ۵
وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ﴿٥﴾
و بزودی پروردگارت آنقدر به تو عطا خواهد کرد که خشنود شوی
- ۶
أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمࣰ ا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾
آیا او تو را یتیم نیافت و پناه داد؟
- ۷
وَوَجَدَكَ ضَآلࣰّ ا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾
و تو را گمشده یافت و هدایت کرد،
- ۸
وَوَجَدَكَ عَآئِلࣰ ا فَأَغۡنَىٰ ﴿٨﴾
و تو را فقیر یافت و بینیاز نمود،
- ۹
فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ﴿٩﴾
حال که چنین است یتیم را تحقیر مکن،
- ۱۰
وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ﴿١٠﴾
و سؤالکننده را از خود مران،
- ۱۱
وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ﴿١١﴾
و نعمتهای پروردگارت را بازگو کن
