سورهی غاشیه
مکی · ۲۶ آیه · جزء ۳۰ · ترجمهی ناصر مکارم شیرازی
سُورَةُ الغاشية
- ۱
هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡغَٰشِيَةِ ﴿١﴾
آیا داستان غاشیه [= روز قیامت که حوادث وحشتناکش همه را میپوشاند] به تو رسیده است؟
- ۲
وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ ﴿٢﴾
چهرههایی در آن روز خاشع و ذلّتبارند،
- ۳
عَامِلَةࣱ نَّاصِبَةࣱ ﴿٣﴾
آنها که پیوسته عمل کرده و خسته شدهاند (و نتیجهای عایدشان نشده است)،
- ۴
تَصۡلَىٰ نَارًا حَامِيَةࣰ ﴿٤﴾
و در آتش سوزان وارد میگردند؛
- ۵
تُسۡقَىٰ مِنۡ عَيۡنٍ ءَانِيَةࣲ ﴿٥﴾
از چشمهای بسیار داغ به آنان مینوشانند؛
- ۶
لَّيۡسَ لَهُمۡ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعࣲ ﴿٦﴾
غذائی جز از ضَریع [= خار خشک تلخ و بدبو] ندارند؛
- ۷
لَّا يُسۡمِنُ وَلَا يُغۡنِي مِن جُوعࣲ ﴿٧﴾
غذایی که نه آنها را فربه میکند و نه از گرسنگی میرهاند
- ۸
وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ نَّاعِمَةࣱ ﴿٨﴾
چهرههایی در آن روز شاداب و باطراوتند،
- ۹
لِّسَعۡيِهَا رَاضِيَةࣱ ﴿٩﴾
و از سعی و تلاش خود خشنودند،
- ۱۰
فِي جَنَّةٍ عَالِيَةࣲ ﴿١٠﴾
در بهشتی عالی جای دارند،
- ۱۱
لَّا تَسۡمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةࣰ ﴿١١﴾
که در آن هیچ سخن لغو و بیهودهای نمیشنوند
- ۱۲
فِيهَا عَيۡنࣱ جَارِيَةࣱ ﴿١٢﴾
در آن چشمهای جاری است،
- ۱۳
فِيهَا سُرُرࣱ مَّرۡفُوعَةࣱ ﴿١٣﴾
در آن تختهای زیبای بلندی است،
- ۱۴
وَأَكۡوَابࣱ مَّوۡضُوعَةࣱ ﴿١٤﴾
و قدحهایی (که در کنار این چشمه) نهاده،
- ۱۵
وَنَمَارِقُ مَصۡفُوفَةࣱ ﴿١٥﴾
و بالشها و پشتیهای صفداده شده،
- ۱۶
وَزَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ ﴿١٦﴾
و فرشهای فاخر گسترده
- ۱۷
أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ ﴿١٧﴾
آیا آنان به شتر نمینگرند که چگونه آفریده شده است؟
- ۱۸
وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ ﴿١٨﴾
و به آسمان نگاه نمیکنند که چگونه برافراشته شده؟
- ۱۹
وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ ﴿١٩﴾
و به کوهها که چگونه در جای خود نصب گردیده
- ۲۰
وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ ﴿٢٠﴾
و به زمین که چگونه گسترده و هموار گشته است؟
- ۲۱
فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرࣱ ﴿٢١﴾
پس تذکّر ده که تو فقط تذکّر دهندهای
- ۲۲
لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ ﴿٢٢﴾
تو سلطهگر بر آنان نیستی که (بر ایمان) مجبورشان کنی،
- ۲۳
إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾
مگر کسی که پشت کند و کافر شود،
- ۲۴
فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ ﴿٢٤﴾
که خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات میکند
- ۲۵
إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ ﴿٢٥﴾
به یقین بازگشت (همه) آنان به سوی ماست،
- ۲۶
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾
و مسلّماً حسابشان (نیز) با ماست
