سوره‌ی نبأ

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾

آنها از چه چیز از یکدیگر سؤال می‌کنند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿٢﴾

از خبر بزرگ و پراهمیّت (رستاخیز)

ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ ﴿٣﴾

همان خبری که پیوسته در آن اختلاف دارند

كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ﴿٤﴾

چنین نیست که آنها فکر می‌کنند، و بزودی می‌فهمند

ثُمَّ كَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ﴿٥﴾

باز هم چنین نیست که آنها می‌پندارند، و بزودی می‌فهمند (که قیامت حق است)

أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدࣰ ا ﴿٦﴾

آیا زمین را محل آرامش (شما) قرار ندادیم؟

وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادࣰ ا ﴿٧﴾

و کوه‌ها را میخهای زمین؟

وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجࣰ ا ﴿٨﴾

و شما را بصورت زوجها آفریدیم

وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتࣰ ا ﴿٩﴾

و خواب شما را مایه آرامشتان قرار دادیم،

وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسࣰ ا ﴿١٠﴾

و شب را پوششی (برای شما)،

وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشࣰ ا ﴿١١﴾

و روز را وسیله‌ای برای زندگی و معاش

وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعࣰ ا شِدَادࣰ ا ﴿١٢﴾

و بر فراز شما هفت (آسمان) محکم بنا کردیم

وَجَعَلۡنَا سِرَاجࣰ ا وَهَّاجࣰ ا ﴿١٣﴾

و چراغی روشن و حرارت‌بخش آفریدیم

وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءࣰ ثَجَّاجࣰ ا ﴿١٤﴾

و از ابرهای باران‌زا آبی فراوان نازل کردیم،

لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبࣰّ ا وَنَبَاتࣰ ا ﴿١٥﴾

تا بوسیله آن دانه و گیاه بسیار برویانیم،

وَجَنَّٰتٍ أَلۡفَافًا ﴿١٦﴾

و باغهایی پردرخت

إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتࣰ ا ﴿١٧﴾

(آری) روز جدایی، میعاد همگان است

يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجࣰ ا ﴿١٨﴾

روزی که در «صور» دمیده می‌شود و شما فوج فوج (به محشر) می‌آیید

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبࣰ ا ﴿١٩﴾

و آسمان گشوده می‌شود و بصورت درهای متعددی درمی‌آید

وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ﴿٢٠﴾

و کوه‌ها به حرکت درمی‌آید و بصورت سرابی می‌شود

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادࣰ ا ﴿٢١﴾

مسلّماً (در آن روز) جهنّم کمینگاهی است بزرگ،

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابࣰ ا ﴿٢٢﴾

و محل بازگشتی برای طغیانگران

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابࣰ ا ﴿٢٣﴾

مدّتهای طولانی در آن می‌مانند

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدࣰ ا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾

در آنجا نه چیز خنکی می‌چشند و نه نوشیدنی گوارایی،

إِلَّا حَمِيمࣰ ا وَغَسَّاقࣰ ا ﴿٢٥﴾

جز آبی سوزان و مایعی از چرک و خون

جَزَآءࣰ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾

این مجازاتی است موافق و مناسب (اعمالشان)

إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابࣰ ا ﴿٢٧﴾

چرا که آنها هیچ امیدی به حساب نداشتند،

وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابࣰ ا ﴿٢٨﴾

و آیات ما را بکلی تکذیب کردند

وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبࣰ ا ﴿٢٩﴾

و ما همه چیز را شمارش و ثبت کرده‌ایم

فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾

پس بچشید که چیزی جز عذاب بر شما نمی‌افزاییم

إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾

مسلّماً برای پرهیزگاران نجات و پیروزی بزرگی است

حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبࣰ ا ﴿٣٢﴾

باغهایی سرسبز، و انواع انگورها،

وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابࣰ ا ﴿٣٣﴾

و حوریانی بسیار جوان و هم‌سن و سال،

وَكَأۡسࣰ ا دِهَاقࣰ ا ﴿٣٤﴾

و جامهایی لبریز و پیاپی (از شراب طهور)

لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوࣰ ا وَلَا كِذَّٰبࣰ ا ﴿٣٥﴾

در آنجا نه سخن لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند و نه دروغی

جَزَآءࣰ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابࣰ ا ﴿٣٦﴾

این کیفری است از سوی پروردگارت و عطیه‌ای است کافی

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابࣰ ا ﴿٣٧﴾

همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه در میان آن دو است، پروردگار رحمان! و (در آن روز) هیچ کس حق ندارد بی اجازه او سخنی بگوید (یا شفاعتی کند)

يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ صَفࣰّ اۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابࣰ ا ﴿٣٨﴾

روزی که «روح» و «ملائکه» در یک صف می‌ایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمی‌گویند، و (آنگاه که می‌گویند) درست می‌گویند

ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾

آن روز حق است؛ هر کس بخواهد راهی به سوی پروردگارش برمی‌گزیند

إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابࣰ ا قَرِيبࣰ ا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا ﴿٤٠﴾

و ما شما را از عذاب نزدیکی بیم دادیم! این عذاب در روزی خواهد بود که انسان آنچه را از قبل با دستهای خود فرستاده می‌بیند، و کافر می‌گوید: «ای کاش خاک بودم (و گرفتار عذاب نمی‌شدم)!»